هو المحبوب

 

 

مهربانی تو  .. مرام مرحم گونه ای بر دردهای تنهایی دلم است ، گاهی !

 آن هنگام  که تو دوری ...   و رنج می برد جانم ...

 آن هنگام که روزم رگی های دنیا ، قانون 2، 2 تا   چهارتایش را به رخم  میکشد  که نمی توان  با هم بود ...   و دیگران انگشت  اشاره  به تابلوی حساب  آدم بزرگ ها می گیرند که آری نه !!

 

 اما..

 من نیستم از دنیایشان... تو هم نبودی ...

   چه سان ادب و  احترام جایش را به ستایش گزینه ها ی نادرست کشاند و چشم بر خوشی های  دل  بی چشم داشت ، بستیم   و بند  کوچک دست بی نیاز  را  نکشیدیم تا  رها شود  و جولان عطر پراکندن یابد ...

یاد دادیم به او دنیایی باشد و  دنیایی بیاندیشد..

                 عجب خیانتی!

 بلند  شو ...

سازغسل  به  پا کن و  نسیم سحر را به ستایش عهد های رو حانی  که بسته ایی  بیارا

 

                                                      که خیلی  زود دیر  میشود  .... دل !!