تنگ غروب...

 دم غربتکده ی دل های غریب

خیره خیره مونده بود چشا به نور

...

دل سنگی اومد و از قهر خوند:

خورشید میره و نور  از  ما میگیره....

ببین  خورشید م میره...

آره ... این رسم زمونست

کو دلی که تا ابد عاشق بمونه

بی وفایی نغمه ی ساز خزونه ...

.......

 

ترس اومد رو دلا چمپره زد

 

آدما دیگه

 ترنم ماه و ندیدن

سوسوی ستاره رو شب تا سحر چشما ندیدن

 

شورش دلای سنگی ، آخرش دلا رو لرزوند

اشک ها رو تو سینه خوشکوند

گفت : ناگزیره از سفر ، رسم روزگارم اینه

 خوند برات از سفر و قهر زمونه

آره چار فصل زمونه

یکی از اونام فصل خزونه

....

 

 

شب پره تو عمق شب اومد نهیب زد:

 

تاریکی تو کوله پشتی شماست....

ترس مهمون ناخونده دل های شماست

چشمک چشمه عشق و ببینین

جوشش چشمه عشق و ببینین

هر کسی  یه سهم داره ....قد پاکی دلش

جام نوش جرعه ی عشقه ، قد خواسته ی دلش

 

 

گفتم می خوای  قشنگترین قصه دنیا رو بگم؟

صور کوچ وشور پرواز و  تو جونت بدمم؟

 

اومدیم تا که بریم

اصل همینه

عاشقی تو رفتنه

قصه زندگی اینه...

 

رفتن و همسفری

هنر همینه

کوله راهی باید سبک بمونه

ندونست یه دل مجنون ، همیشه عاشق می مونه

کمر رسم زمونه رو حسابی رو خاک می شونه

 

 

 

یه دل آسمون گیر

 تا انتها پرواز

پر پرواز پرستو پاکترین پرای دنیاست

قصه کوچ پرستو بهترین قصه دنیاست

 

 

 

آشیونه پرستو تو دل فصل بهاره

رفیق راه پرستو دل پر صفای  یاره

آشیونه واسه موندن تا دمی نفس بگیره

قصه راه سفر  رو دوباره از سر بگیره

 

 

اون میگفت :نداری چاره، راهی... فصل بهاره

ندونست آخه زمونه

نازترینای شکفتن ،  تو وجود دل یاره

 

گلچین دلای راهی

چشمه ی قصه عشقه

خونه ی پاک خدایی

مامن یه اشیونه

 

نازترینای شکفتن ،  تو وجود دل یاره

 

    دل من

            دل تو

                   دل ما ...

 

                            دل ما همیشه بهاره

 

 

                                         دل ما همیشه بهاره